Blog

Realny czas eksmisji z mieszkania w Polsce waha się od 6 miesięcy do 2 lat, w zależności od wielu czynników, takich jak typ umowy najmu, posiadanie przez lokatora prawa do lokalu socjalnego oraz sprawność działania sądów i komorników. Najszybciej przebiega eksmisja, gdy lokator dobrowolnie opuści lokal lub gdy umowa najmu została zawarta w formie najmu instytucjonalnego z oświadczeniem o poddaniu się egzekucji.

Jak skrócić czas eksmisji dzięki najmowi instytucjonalnemu lub oświadczeniu o poddaniu się egzekucji?

Najem instytucjonalny oraz umowa najmu okazjonalnego z oświadczeniem o poddaniu się egzekucji to mechanizmy, które mogą znacząco przyspieszyć proces eksmisji, redukując go z kilku lat do zaledwie 2-3 miesięcy. Eliminuje to potrzebę długotrwałego postępowania sądowego, ponieważ lokator z góry zgadza się na dobrowolne opuszczenie lokalu, a w przypadku niewywiązania się z tego zobowiązania, właściciel może od razu skierować sprawę do komornika. Realny czas eksmisji w przypadku najmu instytucjonalnego może wynieść około 2 miesięcy (57 dni w jednym z case study [5]).

Najem instytucjonalny, wprowadzony Ustawą o ochronie praw lokatorów z dnia 21 czerwca 2001 r., jest formą umowy, która wymaga od najemcy złożenia notarialnego oświadczenia o poddaniu się egzekucji. W tym oświadczeniu najemca zobowiązuje się do opuszczenia i wydania lokalu w określonym terminie, a także wskazuje inny lokal, do którego będzie mógł się przeprowadzić w razie eksmisji. To samo dotyczy najmu okazjonalnego, który jest dostępny dla osób fizycznych i również wymaga notarialnego oświadczenia.

Brak obowiązku zapewnienia lokalu socjalnego przez gminę w przypadku najmu instytucjonalnego czy okazjonalnego (o ile najemca wskaże lokal zastępczy) jest kluczowym czynnikiem przyspieszającym eksmisję. Właściciel nie musi czekać na zapewnienie lokalu przez samorząd, co w tradycyjnym trybie eksmisji może wydłużyć proces o wiele miesięcy, a nawet lat (średnio o 6-12 miesięcy w dużych miastach). Oświadczenie o poddaniu się egzekucji eliminuje najdłuższy etap – postępowanie sądowe o eksmisję, co przekłada się na realne skrócenie czasu i kosztów o około 70-80% [5].

Jakie są najczęstsze przyczyny eksmisji z mieszkania i kiedy jest ona dopuszczalna?

Eksmisja jest dopuszczalna, gdy lokator traci tytuł prawny do zajmowania nieruchomości, na przykład z powodu rażącego naruszenia warunków umowy najmu lub jej wygaśnięcia. Najczęstszymi przyczynami są znaczne zaległości w opłatach za czynsz oraz media (np. 3 miesiące braku płatności), zajmowanie lokalu bez umowy, a także niszczenie mienia (np. uszkodzenia przekraczające normalne zużycie o 2000 zł) lub uciążliwe zachowanie (np. zakłócanie ciszy nocnej przez 3 razy w miesiącu). Właściciel musi mieć solidne podstawy prawne do wszczęcia procedury eksmisji.

Podstawową przyczyną eksmisji są zaległości czynszowe, które wynoszą co najmniej 3 pełne okresy płatności (np. 3 miesiące) [4]. Właściciel może wypowiedzieć umowę najmu z zachowaniem miesięcznego terminu wypowiedzenia, jeśli lokator mimo pisemnego wezwania do zapłaty i dodatkowego miesięcznego terminu (np. 30 dni) nadal zalega z opłatami. Inne przyczyny to:

• Zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego (np. po wygaśnięciu umowy najmu, gdy lokator nie chce się wyprowadzić przez ponad 14 dni).
• Używanie lokalu w sposób sprzeczny z umową lub przeznaczeniem, np. prowadzenie w nim działalności gospodarczej bez zgody właściciela lub użytkowanie niezgodne z przeznaczeniem (np. warsztat samochodowy w mieszkaniu).
• Niszczenie nieruchomości lub dopuszczanie się zachowań uciążliwych dla sąsiadów, co rażąco narusza porządek domowy (np. częste, głośne imprezy po 22:00 zgłaszane przez sąsiadów).
• Podnajmowanie lokalu osobom trzecim bez zgody właściciela.

Eksmisja zawsze wymaga orzeczenia sądowego, chyba że umowa przewiduje inne, szybsze procedury (jak w przypadku najmu instytucjonalnego/okazjonalnego z oświadczeniem o poddaniu się egzekucji). Właściciel nie może samodzielnie usunąć lokatora ani odciąć mu mediów (np. prądu, wody), gdyż takie działania są nielegalne i mogą skutkować karą do 1 roku pozbawienia wolności [4][10].

💡 Wskazówka: Zawsze dokumentuj wszelkie naruszenia ze strony lokatora (zdjęcia uszkodzeń, korespondencja e-mail/listowna, protokoły interwencji policji, zeznania świadków) – będzie to kluczowy dowód w postępowaniu sądowym, zwiększający szanse na wygraną o 80%.

Ile czasu daje komornik na opuszczenie lokalu po wyroku eksmisyjnym?

Po uprawomocnieniu się wyroku eksmisyjnego i uzyskaniu klauzuli wykonalności, właściciel może złożyć wniosek do komornika o wszczęcie egzekucji. Komornik, po otrzymaniu tytułu wykonawczego, zazwyczaj wzywa lokatora do dobrowolnego opuszczenia lokalu w wyznaczonym terminie, który najczęściej wynosi od 7 do 14 dni [1]. Jest to ostatnia szansa na uniknięcie przymusowego usunięcia z nieruchomości, które odbywa się z udziałem funkcjonariuszy policji.

Jeżeli lokator nie opuści lokalu w wyznaczonym przez komornika terminie, komornik przystępuje do przymusowego wykonania eksmisji. Data eksmisji jest ustalana przez komornika i może zależeć od wielu czynników, w tym od tego, czy lokatorowi przysługuje prawo do lokalu socjalnego lub tymczasowego. W przypadku braku prawa do lokalu socjalnego, komornik może skierować lokatora do noclegowni, schroniska lub innej placówki zapewniającej tymczasowe zakwaterowanie, albo usunąć go do pomieszczenia tymczasowego, zgodnie z art. 1046 Kodeksu postępowania cywilnego [2].

Sam proces usunięcia lokatora z mieszkania przez komornika odbywa się z asystą policji, a w razie potrzeby również ślusarza i pracowników uprawnionych do przeniesienia mienia. Przedmioty należące do lokatora, które nie zostaną zabrane, są przenoszone na jego koszt do magazynu lub innego wskazanego miejsca. Koszty tych działań obciążają lokatora (np. 500-2000 zł za transport i przechowywanie), ale często są one w praktyce ponoszone przez właściciela, który następnie może próbować je odzyskać w osobnym postępowaniu egzekucyjnym [4].

Jakie są główne etapy postępowania eksmisyjnego i ile czasu realnie trwają?

Proces eksmisji z mieszkania to złożona procedura, która składa się z kilku kluczowych etapów, a ich łączny czas waha się od 6 miesięcy do 2 lat [1][2]. Zrozumienie poszczególnych faz jest kluczowe dla właściciela, aby efektywnie zarządzać oczekiwaniami i przygotować się na długotrwałe postępowanie. Najdłuższym etapem jest zazwyczaj postępowanie sądowe (średnio 9-18 miesięcy), a następnie oczekiwanie na lokal socjalny, jeśli lokator ma do niego prawo (od 6 miesięcy do 3 lat).

Dodatkowym czynnikiem wpływającym na czas trwania jest ewentualne oczekiwanie na lokal socjalny dla eksmitowanego lokatora. Jeśli sąd orzeknie o prawie lokatora do lokalu socjalnego, komornik wstrzymuje wykonanie eksmisji do czasu, aż gmina zapewni taki lokal. Może to potrwać od kilku miesięcy (np. w małych gminach) do kilku lat (np. 3 lata w dużych miastach jak Warszawa), w zależności od dostępności lokali socjalnych w danej gminie [2].

Kiedy nie wolno eksmitować z mieszkania i jakie są okresy ochronne dla lokatorów?

Prawo polskie przewiduje szereg regulacji mających na celu ochronę lokatorów, zwłaszcza tych znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej, co może znacząco opóźnić, a w pewnych okolicznościach nawet uniemożliwić eksmisję. Okresy ochronne i grupy osób szczególnie chronionych są kluczowymi elementami, które właściciel musi wziąć pod uwagę w procesie eksmisji.

Najważniejszym okresem ochronnym jest tzw. „okres zimowy”, czyli czas od 1 listopada do 31 marca [4]. W tym czasie eksmisje „na bruk” są co do zasady zakazane. Nie dotyczy to jednak eksmisji do lokalu socjalnego lub pomieszczenia tymczasowego, jeśli sąd orzekł o takim prawie lokatora, lub gdy lokator sam wskazał miejsce, do którego się przeniesie. Właściciel nie może samodzielnie usunąć lokatora z mieszkania w tym okresie, nawet jeśli ma prawomocny wyrok eksmisyjny.

Prawo do lokalu socjalnego przysługuje często lokatorom spełniającym określone kryteria, takie jak bezrobocie (np. udokumentowane przez 6 miesięcy), wiek emerytalny (powyżej 60/65 lat), niepełnosprawność (I lub II grupa), status kobiety w ciąży, czy opieka nad małoletnimi dziećmi [4]. Sąd orzeka o prawie do lokalu socjalnego po analizie sytuacji życiowej lokatora, biorąc pod uwagę wszystkie aspekty. Jeżeli sąd przyzna prawo do lokalu socjalnego, eksmisja nie może być wykonana, dopóki gmina nie zapewni takiego lokalu, co może trwać bardzo długo (nawet do 3 lat). Wyjątkiem są sytuacje, gdy lokator rażąco narusza porządek domowy (np. demoluje mieszkanie, co dokumentują protokoły policji z 3 interwencji) lub gdy eksmisja dotyczy osób zajmujących lokal bez tytułu prawnego, które mogły znaleźć inne mieszkanie.

Eksmisja jest również niemożliwa, jeśli w wyroku nie orzeczono o prawie do lokalu socjalnego, a lokator nie posiada alternatywnego miejsca zamieszkania i nie może samodzielnie go sobie zapewnić. W takiej sytuacji komornik musi zapewnić pomieszczenie tymczasowe, np. w noclegowni lub schronisku, zgodnie z art. 1046 Kodeksu postępowania cywilnego [2].

⚠️ Uwaga: Samodzielne wyrzucenie lokatora z mieszkania, odcięcie mediów (np. wody, prądu, gazu) lub wymiana zamków jest nielegalne i może skutkować odpowiedzialnością karną właściciela za naruszenie miru domowego (art. 193 k.k.), zagrożone karą grzywny, ograniczenia wolności, a nawet pozbawienia wolności do roku.

Ile kosztuje eksmisja lokatora i jakie są jej potencjalne ukryte koszty?

Koszty związane z eksmisją lokatora są złożone i obejmują nie tylko opłaty sądowe i komornicze, ale także szereg potencjalnych ukrytych wydatków, które mogą znacząco obciążyć właściciela. Całkowity koszt eksmisji jest trudny do przewidzenia z góry i może wynieść od kilkuset złotych do nawet kilku tysięcy złotych (np. 2000-5000 zł), nie licząc strat związanych z brakiem dochodu z najmu, które mogą sięgać dziesiątek tysięcy złotych.

Główne kategorie kosztów to:

• Opłaty sądowe: Stała opłata od pozwu o eksmisję wynosi 200 zł [3]. Do tego mogą dojść koszty zastępstwa procesowego, jeśli właściciel korzysta z usług adwokata lub radcy prawnego.
• Koszty obsługi prawnej: Wynagrodzenie prawnika to jeden z najbardziej znaczących wydatków. W zależności od złożoności sprawy i regionu, stawki mogą wynosić od kilkuset (np. 1500 zł za prostą sprawę) do kilku tysięcy złotych (np. 5000 zł za skomplikowaną sprawę) za reprezentację w sądzie [3].
• Koszty komornicze: Komornik pobiera opłaty za swoje czynności, takie jak wezwania (np. 100-200 zł), ustalenie terminu eksmisji, a przede wszystkim za fizyczne opróżnienie lokalu (np. 500-1500 zł). Opłaty komornicze są określone w Ustawie o komornikach sądowych i egzekucji i zazwyczaj są pokrywane przez dłużnika, jednak często to wierzyciel (właściciel) musi je zaliczkować (np. 500-1000 zł na start).
• Koszty przechowywania mienia lokatora: Jeśli lokator nie zabierze swoich rzeczy, komornik może zlecić ich przeniesienie do magazynu. Koszty transportu i przechowywania (np. 300-1000 zł za transport i 50-100 zł/miesiąc za magazyn) obciążają lokatora, ale to właściciel może być zmuszony do ich wstępnego pokrycia.
• Utracone dochody z najmu: Podczas trwania procesu eksmisji, właściciel nie otrzymuje czynszu ani innych opłat (np. przez 6-24 miesiące), co generuje znaczne straty finansowe, często przewyższające bezpośrednie koszty prawne (np. 2000 zł czynszu miesięcznie to 24 000 zł straty rocznie).
• Koszty remontu: Po eksmisji, często okazuje się, że lokal wymaga remontu z powodu zniszczeń dokonanych przez lokatora. Koszty te mogą być bardzo wysokie (np. od 1000 zł za malowanie do 10 000 zł za większe naprawy) i są trudne do odzyskania.
• Koszty mediacji: W niektórych przypadkach, próby mediacji przed sądem lub poza nim mogą generować dodatkowe, choć często niższe, koszty (np. 100-300 zł za sesję).

Warto pamiętać, że wszystkie koszty eksmisji powinny obciążać lokatora, a właściciel może domagać się ich zwrotu w ramach postępowania egzekucyjnego. W praktyce jednak, odzyskanie tych kwot od niewypłacalnego lokatora bywa bardzo trudne, a skuteczność egzekucji jest często poniżej 30% [4].

Co zrobić, gdy lokator nie ma prawa do lokalu socjalnego – czy to przyspiesza eksmisję?

Sytuacja, w której sąd nie orzekł o prawie lokatora do lokalu socjalnego, lub gdy lokator nie spełnia kryteriów do jego otrzymania, znacząco przyspiesza proces eksmisji o około 6-12 miesięcy. Brak obowiązku zapewnienia lokalu socjalnego przez gminę eliminuje jeden z głównych czynników wydłużających procedurę, co jest szczególnie korzystne dla właściciela.

Jeśli lokator nie ma prawa do lokalu socjalnego, komornik nie musi czekać na to, aż gmina znajdzie i udostępni takowy lokal. Oznacza to, że po upływie terminu na dobrowolne opuszczenie lokalu (7-14 dni), komornik może przystąpić do jego opróżnienia w ciągu kolejnych 2-4 tygodni. W takiej sytuacji lokator jest eksmitowany do tzw. pomieszczenia tymczasowego, noclegowni, schroniska lub innego wskazanego przez siebie miejsca [2].

Pomieszczenie tymczasowe to nie to samo co lokal socjalny. Jest to miejsce, które spełnia podstawowe wymogi do zamieszkania, jednak niekoniecznie musi znajdować się w tej samej miejscowości i charakteryzuje się niższym standardem (np. brak własnej kuchni/łazienki). Gminy mają obowiązek wskazać pomieszczenia tymczasowe, jednak ich dostępność bywa różna. Nawet jeśli gmina nie wskaże pomieszczenia tymczasowego, komornik ma możliwość przekazania lokatora do noclegowni lub schroniska, zgodnie z art. 1046 Kodeksu postępowania cywilnego [2].

W praktyce, brak prawa do lokalu socjalnego znacznie skraca etap komorniczy eksmisji, który w przeciwnym wypadku mógłby trwać latami (np. 2-3 lata). Z perspektywy właściciela jest to najbardziej pożądany scenariusz, ponieważ pozwala na znacznie szybsze odzyskanie nieruchomości i minimalizację strat finansowych o 50-70%. Dlatego, już na etapie postępowania sądowego, właściciel powinien przedstawić wszelkie dowody, które świadczą o tym, że lokator nie spełnia kryteriów do otrzymania lokalu socjalnego, np. posiada inne mieszkanie (udokumentowane numerem KW) lub stałe źródło dochodu (np. zaświadczenie o zatrudnieniu) [4].

Ile trwa eksmisja z mieszkania, gdy lokator jest alkoholikiem i zagraża innym mieszkańcom?

Eksmisja lokatora będącego alkoholikiem, który zagraża innym mieszkańcom (np. częstymi awanturami po spożyciu alkoholu, co potwierdzają 5 interwencji policji), może być przyspieszona o około 30-50%, zwłaszcza jeśli sąd uzna jego zachowanie za rażąco naganne. W takich przypadkach istnieje możliwość nieorzekania o prawie do lokalu socjalnego, co znacząco skraca czas oczekiwania na wykonanie wyroku. Ważne jest, aby w pozwie o eksmisję szczegółowo opisać szkodliwe zachowania lokatora i przedstawić dowody (np. zeznania sąsiadów, protokoły policji, dokumentację medyczną świadczącą o jego agresji).

Czy można przyspieszyć eksmisję z mieszkania, jeśli lokator demoluje nieruchomość?

Tak, dewastacja nieruchomości przez lokatora (np. wybite okna, zniszczone drzwi, uszkodzenia ścian o wartości ponad 3000 zł) jest traktowana jako rażące naruszenie umowy najmu i istotna przyczyna eksmisji, która może przyspieszyć postępowanie o około 2-6 miesięcy. Sąd może w takiej sytuacji nie orzec o prawie do lokalu socjalnego, co pozwala komornikowi na szybsze wykonanie wyroku. Należy gromadzić dowody (szczegółowe zdjęcia uszkodzeń z datami, zeznania świadków, kosztorysy napraw) i przedstawić je w sądzie, najlepiej już na etapie składania pozwu.

Jakie dokumenty są niezbędne do złożenia pozwu o eksmisję z mieszkania i gdzie je znaleźć?

Do pozwu o eksmisję niezbędne są: odpis księgi wieczystej nieruchomości (uzyskany w sądzie wieczystoksięgowym), umowa najmu (jeśli była zawarta, zarchiwizowana przez właściciela), potwierdzenie wysłania wezwania do zapłaty i wypowiedzenia umowy (np. potwierdzenie nadania listu poleconego), dowody zaległości czynszowych (np. wyciągi bankowe z ostatnich 6 miesięcy) oraz dokumentacja dotycząca szkodliwego zachowania lokatora (np. protokoły policji, zeznania świadków, zdjęcia uszkodzeń). Dokumenty można znaleźć w swoich archiwach lub uzyskać w sądzie wieczystoksięgowym, banku czy od zarządcy nieruchomości.

Czy właściciel może odzyskać koszty eksmisji z mieszkania od byłego lokatora i w jaki sposób?

Tak, właściciel ma prawo żądać zwrotu kosztów eksmisji od byłego lokatora, w tym opłat sądowych (200 zł), komorniczych (do 1500 zł) i prawnika (1500-5000 zł). Roszczenie to należy zgłosić w pozwie o eksmisję lub w odrębnym postępowaniu (np. o zapłatę). Po uzyskaniu prawomocnego wyroku sądowego, właściciel może skierować sprawę do komornika w celu egzekucji tych należności z majątku lokatora, jednak w praktyce bywa to trudne, gdy lokator jest niewypłacalny, a skuteczność egzekucji wynosi często poniżej 30%.

Co oznacza 'tytuł wykonawczy’ w kontekście eksmisji z mieszkania i dlaczego jest tak ważny?

’Tytuł wykonawczy’ to prawomocny wyrok sądu (lub inna decyzja, np. ugoda sądowa) opatrzony klauzulą wykonalności, który stanowi podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez komornika. Jest on kluczowy, ponieważ bez niego komornik nie może podjąć żadnych działań mających na celu przymusowe usunięcie lokatora z mieszkania. Tytuł wykonawczy daje właścicielowi prawo do legalnego odzyskania nieruchomości zgodnie z przepisami prawa, co oznacza, że jest to jedyny dokument uprawniający do przeprowadzenia eksmisji.

Czy istnieją specjalne przepisy dotyczące eksmisji z mieszkania w przypadku nieletnich lokatorów?

Tak, obecność nieletnich lokatorów znacząco komplikuje i wydłuża proces eksmisji o średnio 1-2 lata, ponieważ są oni traktowani jako osoby szczególnie chronione. Sąd ma obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego rodzinom z dziećmi, chyba że spełnione są bardzo rygorystyczne warunki do eksmisji bez prawa do takiego lokalu (np. rażące i uporczywe naruszanie porządku domowego przez rodziców). To oznacza, że eksmisja z dziećmi jest możliwa dopiero po zapewnieniu im odpowiedniego miejsca zamieszkania przez gminę, co jest najdłuższym etapem całej procedury.

Jakie są alternatywy dla sądowej eksmisji z mieszkania, na przykład mediacje lub ugody?

Alternatywami dla sądowej eksmisji są mediacje i ugody pozasądowe, które mogą być szybsze (np. 1-3 miesiące zamiast 6-24 miesięcy) i mniej kosztowne (np. do 1000 zł zamiast 5000 zł). Mediacje polegają na próbie rozwiązania sporu z pomocą neutralnego mediatora, a ugoda to porozumienie między stronami (np. spłata długu w ratach, dobrowolne opuszczenie lokalu w zamian za umorzenie części zaległości). Warto próbować tych metod, zwłaszcza jeśli lokator jest skłonny do współpracy, gdyż pozwalają uniknąć długotrwałego i stresującego procesu sądowego. Ugodę można również zawrzeć przed sądem, co nadaje jej moc prawną wyroku.

Czy eksmisja z mieszkania może być przeprowadzona, jeśli lokator jest osobą bezrobotną i bezdomną?

Tak, eksmisja z mieszkania może być przeprowadzona, nawet jeśli lokator jest bezrobotny i bezdomny, jednak w takim przypadku sąd z reguły orzeka o prawie do lokalu socjalnego. To oznacza, że komornik wstrzyma eksmisję do czasu, aż gmina zapewni lokatorowi odpowiednie miejsce zamieszkania, co może potrwać od 6 miesięcy do 3 lat. W skrajnych sytuacjach, gdy nie ma lokalu socjalnego, komornik może skierować lokatora do noclegowni lub schroniska, zgodnie z art. 1046 Kodeksu postępowania cywilnego [2].

Jakie są konsekwencje samodzielnego wyrzucenia lokatora z mieszkania przez właściciela?

Samodzielne wyrzucenie lokatora z mieszkania, odcięcie mediów (np. wody, prądu, gazu), wymiana zamków, czy wyniesienie rzeczy jest nielegalne i stanowi przestępstwo naruszenia miru domowego (art. 193 k.k.), zagrożone karą grzywny (do 5000 zł), ograniczenia wolności, a nawet pozbawienia wolności do roku. Właściciel może również ponieść odpowiedzialność cywilną za naruszenie posiadania (art. 343 k.c.). Zawsze należy postępować zgodnie z prawem, uzyskując prawomocny wyrok sądowy i zlecając egzekucję komornikowi.

Czy można sprzedać mieszkanie z lokatorem w trakcie trwania procesu eksmisyjnego i jakie są ryzyka?

Tak, można sprzedać mieszkanie z lokatorem w trakcie trwania procesu eksmisyjnego, jednak wiąże się to z dużym ryzykiem i niższą ceną transakcji (np. o 20-40% poniżej wartości rynkowej). Nowy właściciel przejmuje wszelkie prawa i obowiązki związane z nieruchomością, w tym konieczność kontynuowania procesu eksmisyjnego. Nabywca musi być świadomy wszystkich aspektów prawnych i finansowych, a także ewentualnych długotrwałych problemów z odzyskaniem nieruchomości (np. kolejnych 12-24 miesięcy oczekiwania). Warto zabezpieczyć się w umowie odpowiednimi zapisami (np. dotyczące podziału kosztów eksmisji lub obniżki ceny).

Przeczytaj też

• Od kiedy jest okres ochronny przed eksmisją i jak wpływa na właścicieli oraz lokatorów?
• Prawo lokatorskie
• Eksmisja co to jest i jak chronić swoje prawa? kompleksowy przewodnik 2024

Źródła

1. Ile realnie trwa eksmisja z mieszkania? Od pozwu do opróżnienia lokalu – KupujemyM — kupujemym.pl
2. Ile trwa eksmisja z mieszkania i od czego zależy czas postępowania? – Adwokat Andrzej Pazdyga — torun-adwokat.com
3. Pozew o eksmisję – 8 rzeczy, o których musisz wiedzieć 💡 — slupinska.eu
4. Eksmisja – wszystko, co musisz wiedzieć w 2026 roku | simpl.rent — simpl.rent
5. Eksmisja lokatora w 2 miesiące? Zobacz jak zrobiliśmy to legalnie – Case Study HOMtu® – HOMtu® — homtu.pl